145

گمانم ديگر وقتش رسيده آه و ناله هايمان را كنار بگذاريم . ديگر وقتى كسى حالمان را پرسيد ، عوض خوب نيستم و دلتنگى و اموجى هاى ناراحتى و گريه ، بى مكث و ترديد بگوييم : خداراشكر ، عالى ام ! حتى اگر تا خرخره پر از بغض باشيم . وقتش رسيده كه بلند شويم ، زندگى مان را مرتب كنيم و تجربه هارا جايى در كنج ذهنمان مخفى كنيم و خاطرات و وسائل را در كارتونى ريخته و محكم درش را ببنديم و در دور دست ترين نقطه ى كمد بگذاريم تا به اين راحتى ها دستمان نرسد براى نبش قبرشان !
وقتش رسيده كه كمى به خودمان فكر كنيم . خودخواه باشيم ! اصلا مگر خودخواه بودن بد است ؟!؟ تا آخر عمرت جز خودت ، هيچكس برايت نمى ماند.
وقتِ آن رسيده تنها به كافه اى بروى و شيرين ترين و بزرگترين بستنى اش را سفارش دهى و اميد جهان گوش دهى و قربان صدقه ى خودت بروى كه واى چقدر خودم را دوست دارم.
وقت آن رسيده پشت سر آن ها كه رفته اند ، آن ها كه تركت كرده اند ، يك كاسه آب بريزى و با آرزوى بهترين ها برايشان ، آنها را ببخشى و براى هميشه از قلبت راهى سفرى بى بازگشت كنى !وقتش رسيده ...
بلند شو ، زندگى كن ...

گذر روزها يك دختر ...